خـــــــــــانـــــــــه آرام مـــــــن

خوشبختی ،

یک امکان نیست

یک احساس است

دور باش، اما...خورشید باش؛ 

دور باش، دور تر از همه کوه ها و آسمان ها،

ولی چون خورشید با گرمایت دلم را به بودنت گرم کن.

دور باش، فاصله ها معنی ندارد؛

دور بودن فاصله قدم ها نیست، دور بودن فاصله دلهاست.
 
دور باش، اما مانند خورشیدی باش که

هر روز گرمای بودنت را در قلبم احساس می کنم.

آری عزیزم! دور بودن یعنی لمس دستانی سرد، یعنی نگاهی را از نگاهی دوختن،

یعنی سردی عشق در تابستانی ترین فصل زندگی...میان من و تو...

دور باش...اما...نزدیک...

در همین حسرت که یک شب راکنارت، مانده ام

در همان پس کوچه ها در انتظارت مانده ام

کوچه اما انتهایش بی کسی بن بست اوست

کوچه ای از بی کسی را بیقرارت مانده ام

مثل دردی مبهم از بیدار بودن خسته ام

در بلنداهای یلدا خسته، زارت مانده ام

در همان یلدا مرا تا صبح،دل زد فال عشق

فال آمد خسته ای از این که یارت مانده ام

فــــــــال تا آمد مرا گفتی که دیگر،مرده دل

وز همان جا تا به امشب، داغدارت مانده ام

خوب می دانم قماری بیش این دنیا نـبود

من ولی در حسرت بُردی،خمارت مانده ام

سرد می آید به چشم مست من چشمت و باز

از همین یلدا به عشق آن بهارت مانده ام

و به هیچ چیز دیگری فکر نکنی .

گاه آرزو می کنم زورقی باشم برای تو

تا بدان جا برمت که می خواهی.

زورقی توانا

به تحمل باری که به دوش داری 

زورقی که هیچگاه واژگون نشود

به هر اندازه که ناآرام باشی

 یا متلاطم باشد دریایی که در آن می رانی.

توکل یعنی اجازه دادن به خداوند ،

که خودش تصمیم بگیرد،

تو فقط بخواه و آرزو کن ،

اما پیشاپیش شاد باش و

ایمان داشته باش که رویاهایت ،

هم چون بارانی در حال فرو ریختنند!

پیشاپیش شاد باش و شکر گذار ،

چرا که خداوند نه به قدر رویاها

بلکه به اندازه ایمان و اطمینان توست

که می بخشد!