خـــــــــــانـــــــــه آرام مـــــــن

گاهی آنقدر در روز مرگی غرق می شویم که فراموش می کنیم

ساده ترین داشته های ما شاید آرزوی فرد دیگری باشد

ما از امر ونهی پدر کلافه هستیم و

دیگری در آرزوی شنیدن صدای پدرش

ما از باب میل نبودن غذا به جان مادرمان غر می زنیم و

دیگری در حسرت صدا کردن نامش وشنیدن جوابش

از گرما می نالیم

از سرما فرار میکنیم

در جمع ازشلوغی کلافه می شویم .

ودر خلوت از تنهایی بغض می کنیم .

تمام هفته منتظر رسیدن روز تعطیل هستیم و

آخر هفته هم بی حوصلگی مان را گردن غروب جمعه می اندازیم .

شاید بهتر باشد گاهی فکر کنیم همه زندگی مان معجزه است .

همین که میخوابیم ،  بیدار می شویم نفس میکشیم ،

همین که خورشید طلوع میکند ؛ مهتاب میتابد ،

باران بی منت می بارد

اندکی عشق …
قدری مهربانی …
هر چه می خواهی شیطنت ،
اما با صداقت …
امتحان کن …
خوشبختی همین است …

که حل کردنش سهم خداست...

لحظه هايتان لبريز از آرامش ❤

چشمم به آسمان افتاد که آبی بود

ابر ها را در اوج خنده یشان دیدم

و باد در این میان فقط زوزه می کشید

درختان و گلها از ترس باد در کنار هم می لرزیدند

آسمان گریه کرد و قطرات اشک همین طور بر روی درختان

ریخته می شد !

از گریه ی ابر گل ها و درختان هم زیر گریه زدند

و قطرات شبنمی که روی آنها افتاده بود

حالت عجیبی در انها بوجود آورده بود

دریای خروشان اشک چاری شده را در خودش جای داد

و برای تشکر قایق های ایستاده را به جلو هل داد

یکبار دیگر چشمم به آسمان افتاد

خورشید طلائی زمین را غرق نور و روشنی کرده بود

تا اینکه کم کم خورشید جای خود را به ستارگان داد

ستاره ها علاقه ای به آمدن نداشتند

ولی نسیم کار خودش را کرد

ابر های پاره پاره را نمی دانم به کجای آسمان هل داد

تا ستاره ها پیدا شدند

ستاره ای بسیار قشنگ چشمک می زد

و ماه و ستاره های دیگر می خندیدند

خانه ای در دلم است

سقفش همه گل

پنجره هایش به مصفایی عشق

بوی مهتاب در آن جاری و پر

بر در خانه ی حساس دلم

جمله ای حک کردم :

تا نشد عاشق خالص پیدا

عاشقی ممنوع است !!!

کم کم یاد خواهی گرفت این را

که عشق تکیه کردن نیست

و رفاقت، اطمینان خاطر

و یاد می گیری هدیه ها معنی عهد و پیمان نمی دهند

کم کم یاد می گیری حتی نور خورشید می سوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری

باید باغ خودت را پرورش دهی به جای اینکه منتظر باشی تا کسی برایت

 گل بیاورد

یاد می گیری که می توانی تحمل کنی که محکم باشی پای هر خداحافظی

یاد می گیری که خیلی می ارزی...

روزگارم این است ...

دلخوشم با غزلی !

تکه نانی ، آبی

جمله ی کوتاهی

یا به شعر نابی ...

و اگر باز بپرسی گویم :

دلخوش ام با نفسی

حبه قندی ، چائی