خـــــــــــانـــــــــه آرام مـــــــن

کاش آدم ها می دانستند که در هر دیدار،
یک تکه از یکدیگر را با خود می برند ؛
و چقدر اندک هستند ،
آدم های سخاوتمندی که وقتی به خانه بر می گردی،
می بینی تکه های شادی هایشان را در مشت های تو جا گذاشته اند.
انسانها در قلبهائی که عاشقشان هستند خواهند ماند حتی اگر دیگر نباشند… دور شوند… زیرا آن کسی که می ماند قسمتی از قلبش به همراه او که رفته است می رود و آنچه می ماند از قلبش سرشار از آن قسمتی است که نیست. تمام اینها بستگی به تاثیری که بر یکدیگر می گذارند دارد. می شود فراموش شد برای همیشه و می شود جاودان ماند در قلبها و یادها تا ابد. بستگی دارد چقدر قلبی را گرم کرده ایم.

بهم گفتی خداحافظ منم میگم خداسعدی! که روی غنچه ی لبهات بشینه طرح لبخندی!!
بهم گفتی خداحافظ منم میگم خدا عطار! بدون جاوید میمونه نخستین لحظه دیدار!!
بهم گفتی خداحافظ منم میگم خداسهراب! خوشا آغوش داغ تو خوشا آن لحظه های ناب!!
بهم گفتی خداحافظ منم میگم خدا خیام! نشسته داغ آتیش لبت روصفحه ی لبهام!!
بهم گفتی خداحافظ منم میگم خدا جامی! امیدوارم نشی هرگز اسیر تیر فرجامی!!
بهم گفتی خداحافظ منم میگم خدا نیما! منم عاشق ترین عاشق بدون تو تک و تنها….

"ضمیر ناخودآگاهتان با شما سخن می‌گوید"
اگر تشخیص دهید که بیشتر از مکالمه درونی مثبت استفاده می‌کنید
یا منفی،
به نشانه‌ای خوب جهت پی بردن به نوع رویکردی که در کودکی شاهد آن بوده‌اید، دست یافته‌اید.
شما با این اطلاعات،
می‌توانید اعتقادات محدودکننده‌ای را که زائیده ضمیر ناخودآگاه شماست و به‌صورت مکالمه درونی نمود می‌یابد،
شناسایی کنید.
گفت‌وگوی ذهنی مثبت بی‌نهایت سودمند است
و بر روش‌های برنامه‌ریزی در آینده فرد مؤثر خواهد بود.
مکالمه درونی مثبت همچنین می‌تواند شما را به
سوی رویکرد «هر کاری و هر چیزی امکان‌پذیر است» سوق دهد

همچــون پرنده ای باش که
بر روی شاخه ای سست آواز می خواند و شاخه می لرزد
ولی پرنده میخواند ،
زیرا اطمینان دارد که بال پرواز دارد !!!

رشته ای بر گردنم افکنده دوست
می کشد هر جا که خاطرخواه اوست
رشته بر گردن نه از بی مهری است
رشته ی عشق است و بر گردن نکوست

تو باشی
من
قدم به قدم فدایت می شوم
تو باشی
از لحظه های دلتنگی جلو می زنم
به تمام درهای بسته دهن کجی می کنم
به بن بست ها
به خیابان هایی همه با یک نام …
دوست دارم تو باشی و من
نشانی ها را گم کنم
راه خانه را هم ندانم
تا همه بفهمند
برای من کم حواس
خانه آن جاست که تو باشی و من
قدم به قدم فدایت شوم

وقتی زندگی ات در حال تبدیل شدن به یک فیلم درجه دو است…، تغییر جهت بده مثل یک فیلم ساز حرفه ای فکر کن…! ممکن است به خاطر فیلمت جایزه اسکار بگیری…

درختان می گویند بهار
پرندگان می گویند لانه
سنگ ها می گویند صبر
و خاک ها می گویند مصاحب
و انسان ها می گویند خوشبختی
اما همه ما دریک چیز شبیهیم
در طلب نور، ما نه درختیم و نه خاک
پس خوشبختی را با علم به همه ی ضعف هایمان در تشخیص ،
باید در حریم خودمان جستجو کنیم ….