خـــــــــــانـــــــــه آرام مـــــــن

آن گدایی که در کوی تو جایی دارد

از سر سفره ی تو آب و غذایی دارد

تو نه آنی که ز خود دور کنی سائل را

 یار آن است که پیوسته عطایی دارد

   پیش اغیار شکستن نبُوَد در خور ما

دل چو بشکست برای تو بهایی دارد

در هیاهوی دعا ناله ی من گم نشود

هر نوا گوشی و هر گوش نوایی دارد

با تو یک رنگ نشد قلب و زبانم آخر

 بس که این بنده به هر لحظه هوایی دارد 

 با همه معصیتم نام مرا خط نزدی

  نازم آن یار که گسترده سَرایی دارد

  بخشش و لطف تو جرات به گناهش

داده  بنده ات تا که خطاپوش خدایی دارد

 شاعر:شهرام مهدیزاده