خـــــــــــانـــــــــه آرام مـــــــن

به چشم هایت بگو
انقدر برای دلم رجز نخوانند
من اهل جنگ نیستم
شاعــــــــــــرم
خیلی بخواهم گرد و خاک کنم
شعری می نویسم
آنوقــــــــــــــــت
اگر توانستــــــــــــــی
مرا در آغوش نگیــــــــــــــــــــــــــر ****

و کسی می گوید سر خود بالا کن…
به بلندا بنگر…
به بلندای عظیم…
به افق های پر از نور امید…
و خودت خواهی دید و خودت خواهی یافت…
خانه دوست کجاست…!
خانه دوست در آن عرش خداست…
خانه دوست در آن قلب پر از نور خداست…
و فقط دوست خداست…!
هیچ وقت این دوست مهربونو فراموش نکنید.

خدا در بیابان های خالی از انسان نیست
خدا در جاده های تنهای بی انتها نیست
به دنبالش نگرد
خدا در نگاه منتظر کسی است که به دنبال خبری از توست
خدا در قلبی است که برای تو می تپد
خدا در لبخندی است که با نگاه مهربان تو جانی دوباره می گیرد
خدا آنجاست…

توقع رضایت همیشگی داشتن
در زندگی هیچ چیز ثابت و همیشگی نیست. همان طور که شادی مطلق وجود ندارد غم و اندوه مطلق نیز وجود ندارد. می‌توان گفت که تغییر در حس و حال ما وجود دارد که به طور مداوم بین شادی و غم در نوسان است. در هر زمانی به این فکر می‌کنیم که بعدا چه می‌شود و چه حسی خواهیم داشت؛ نوعی مقایسه بین میزان رضایت مندی خود در زمان‌های مختلف. در این مسیر، برخی از ما که حس غم و اندوه فراوانی داریم، پس از التیام آن می‌توانیم به اوج شادی و لذت برسیم.

در مسیر زندگی دستی یاری دهنده سوی همه بگشا…
این کار شاید سرعت تو را کم کند…
ولی….
تو را به خدا نزدیکتر می کند
آیا خدا هدف زندگی نیست؟!!

عشق بازی
خوشی زنبور در گرد اوردن نوش گل هاست .
وخوشی گل
در سپردن نوش خود به زنبور
برای زنبور
گل چشمه ای از زندگی است
وگل
زنبور را به دیده پیام اور عشق می نگرد و داد وستد شادکامی
که برای زنبور و گل . هر دو . یک نیاز و نشئه است .
ای مردم در خوشی های خویش چون گل و زنبوران باشید .

لبخند بزن به زندگی…!
لبخند بزن به نسیمی که مدام نوازشت می کند .
و به بلبلانی که با حس وشوقی وصف ناپذیر برایت ترانه ای عاشقانه سر می دهند.
لبخند بزن به دیروزی که خوش بود و به امروزی که زیباست و به فردایی که
رویایی خواهد بود.

گاهی خدا برایت همه پنجره ها را می بندد و همه درها را قفل می کند…
زیباست اگر فکر کنی آن بیرون طوفانیست
و خدا دارد از تو مراقبت می کند…

عیب نداره که " تنهایی "
عیب نداره که شبا بدون " شب بخیر " می خوابی …
عیب نداره که جمله ی "دوستت دارم " رو نمیشنوی …
عیب نداره که دل کسی برات " تنگ " نمیشه …
عیب نداره حرفاتو باید تو تختت با " خودت " بزنی …
عیب نداره زیر بارون بدون ☂ ، باید " تنها " خیس شی …
عیب نداره که کسی نیست " درد " هاتو بهش بگی …
عیب نداره گلم ، " خــــــدا بزرگه " اونم تنهاست ،
بدون شب بخیر می خوابه ، دوستت دارم های تورو
میشنوه و دلش برات تنگ میشه !
حرفاتو به اون بزن ، زیر بارون باهاش قدم بزن….

زندگی سُرسُره بازیست
می کَنی دل از خاک
پله پله تا اوج
می روی تا پرواز
بعد از آن بالا
می خوری سُر آرام
ذره ذره تا خاک..