خـــــــــــانـــــــــه آرام مـــــــن

سعی کن تو زندگی درخت باشی ؛

 که اگه کسی بهت لگد زد !

شکوفه بارونش کنی !

همه رویاهای ما می توانند محقق شوند.

اگر ما شجاعت دنبال کردن آنها را داشته باشیم .......

چه کسی می داند

که تو در پیله ی تنهایی خود، تنهــــایی؟

چه کسی می داند

که تو در حسرت یک روزنه در فردایــی؟

پیله ات را بگشا،

تو به اندازه ی پروانه شدن زیبایــی!!

بعد نوشت: برخیز و با مشکلات خود مبارزه کن تا پیروز شوی ...فقط تو قادر به چیره شدن بر آنهایی ...از افتادن ها نترس و بلند شو...چون اگر در کودکی هم از چند بار افتادن مایوس و ناامید می شدیم الان باید مثل کودکان چهار دست و پا می رفتیم ...باید مبارزه کرد تا پیروز شد...

حالا كه در زمستان و سردترين فصل سال هستيم، آش‌ها هم پيش غذاي مناسبي هستند و هم يك ميان وعده خوب، مخصوصا اگر با گندم تهيه شوند.

مواد لازم :

طرز تهیه :

ابتدا بايد نخود، لوبيا، عدس، برنج و گندم را خيس كرده و آبش را عوض كنيد و بعد از چند ساعت روي حرارت بگذاريد تا حسابي بجوشد و كاملا بپزد.

البته بعضي‌ها هم مي‌گويند بهتر است عدس را بعد از نيم‌پزشدن حبوبات اضافه كنيد، زيرا عدس زمان زيادي براي پخت نياز ندارد. پيازها را هم خلالي كرده و در روغن سرخ كنيد تا طلايي شود.

حالا نيمي از پيازها را برداريد و نيمي ديگر را درون آش بريزيد. وقتي حبوبات كاملا پخت، سبزي‌ها را كه خوب شسته، خشك و خرد كرده‌ايد داخل آش بريزيد. بعد از پخته‌شدن سبزي، مقدار فلفل اضافه كنيد. آش را بچشيد، اگر كم نمك بود كمي نمك هم بريزيد. در آخر كشك را هم اضافه كرده و آش را در ظرف مناسبي ريخته و با نعنا داغ و كشك تزئينش كنيد.
اين آش جان مي‌دهد براي يك عصر زمستاني، حتما يك بار امتحانش كنيد. البته از قديم گفته‌اند نصف لذت خوردن آش به دورهم‌بودن است.

_{تمام عددهای غیرضروری را از زندگیت بیرون بریز،}

_{این عددها شامل سن،قد،وزن و سایز هستند.}

_{با دوستان، شاد و سرحال معاشرت کن.}

_{به آموختن ادامه بده و همیشه ...}

با مشکلات تان آرام و هوشمندانه و آگاهانه برخورد کنید ؛

تا نوع برخوردتان مشکل بعدى نباشد ...

هرتهدیدی یک فرصت است به شرطی که آگاهانه و مثبت عمل کنیم...

در جستجوی زیبایی نباشید.
زیبا فکر کنید.
زیبا ببینید.
و زیبا بشنوید.
آنگاه خود، خالق زییایی هستید.

زیبا بیاندیشید به دنبالش آرامش و زیبایی خواهد آمد...

هزار بار پیـــاده طوافِ کعبه کنی

قبولِ حـــق نشودگر دلـــی بیازاری

 مولاناجلاالدین مولوی

بعد نوشت: کودک که بودیم همواره شعر زیر در مدرسه ورد زبان معلمها و ما دانش آموزان بود:

تا توانی دلی به دست آور دل شکستن هنر نمی باشد ...

...و امروز بعد از سالها به این شعر از نگاهی دیگر نگریستم و فهمیدم چقدر درست است دل شکستن هنر نمی باشد و دل دیگران را نشکستن و به دست آوردن دل چقد سخت و البته نگه داشتن سخت تر...تا حالا به عمق این واقعه اندیشیده اید؟؟!!