خـــــــــــانـــــــــه آرام مـــــــن

دلی داشتم که عشق برد به تاراجش، زمانه کرد سخت اسیر آماجش

دلی داشتم که عشق خریدارش نشد، مرهم روح خسته و بیمارش نشد

دلی داشتم که سنگ زدند بر رخش، نشست گرد حسرت بر دم و بازدمش

دلی داشتم که لهیب عشق به آتشش کشید، بر آرزوهایش کبریت کشید و محکم دمید

دلی داشتم که در اوج جوانی به مرگ رسید، سردی گور را به تنهایی درین خاک گزید

دلی داشتم که دستش ز معشوق بریده شد، برای قربانی شدن برگزیده شد