اگر بتوانیم وقتی به درخت میرسیم، به پاس حرمتِ سبزش بوسهای بر تنهاش بزنیم و با نرمای انگشتمان ساقهی گلی را لمس و نوازش کنیم، اگر بتوانیم با جانداران و طبیعت از در صلح و آشتی پایدار درآییم و آیین خود را در رابطه با هستی بر اساس «نوازشگری» بنیان نهیم، تنها در این صورت است شاید، که غلغلههای پر تشویش درونمان لختی فروکش کنند و روزنی به سوی «باغِ سبزِ عشق» به رویمان گشوده شود.
برچسبها:
تاريخ : سهشنبه 27 بهمن 1394 | 12:17 | نویسنده : shahrammehdizadeh |
ارسال نظر(0)