خـــــــــــانـــــــــه آرام مـــــــن

زندگی کن…
روز مره گی، عین مردن است
زنده باش…
زندگی کن!
برای زنده موندن از داشته هات غافل نشو!
قدر همشون رو بدون،
بگذار زندگی از اینکه تو زنده ای به خودش بباله !
و تو با نشاطی که به زندگیت میدی
میتونی گرد روز مره گی رو پاک کنی!

آدرس خدا را بد داده اند !
خدا در مکه و مدینه نیست
خدا در قلب تپنده آنانی است که مهر می ورزند …

چی میشد اگه واقعیت هات رو خودت می ساختی
و افکارت تبدیل به اتفاقات
و رویدادهای زندگیت می شدند !
اگه این طوری بود ،
پنج دقیقه ی آینده چه کارهایی انجام میدادی ؟
پنج روز آینده چی ؟
جا نزن
دوباره شروع کن …

عاقبت یک جایی ….
یک وقتی ……….
به قول شازده کوچولو
دلت اهلی یک نفر می شود.

بی خیال نداشته هایت…
بی خیال دلتنگی هایت…
بی خیال هر چه که خیالت را ناآرام می کند…
به من بگو ببینم…
امروز نفس کشیده ای؟
آری؟
پس خوش به حالت
عمیق نفس بکش…
عمیـــــــــــق
عشق را…
زندگی را…
بودن را…
بچش…
ببین…
لمس کن…
و با تک تک سلولهایت لبخند بزن و بگو
“معبود من، شکر که مرا جان بخشیدی”

تو برآیم از لباس های رنگی رنگی میگویی
لاک های قرمز گوشواره های ست با رنگ لباس
ذوق داری
من اما…فقط دستت را گرفته ام که گم نشومم
میشود گمم نکنی؟

در تصاویر حکاکی شده برسنگهای تخت جمشید
هیچکس عصبانی نیست،
هیچ کس سوار بر اسب نیست.
هیچ کس در حال تعظیم نیست.
در بین این همه پیکر تراشیده شده حتی تصویری برهنه نیست
یادمان باشد که چه بودیم و چه شدیم…

حُسن باران این است
که تبسم دارد
گَردِ غم از همه چیز، از همه جا می گیرد
همه جا بر همه کس می بارد
و تعلق دارد به جهانی از عشق…

حتی اگر بدانم فردا دنیا تکه تکه خواهد شد، باز هم درخت امیدم را عاشقانه خواهم کاشت، نه برای برداشت میوه اش، برای آنکه افسوس "نکاشتن" را با خود حمل نکنم…