خـــــــــــانـــــــــه آرام مـــــــن

 بیا کینه شوئیم با مهربانی

که هرگز نمانیم در این دار فانی
چو جمعی نشینیم به بزم و صفا
نگوئیم بد دیگران خفا و نهانی
نباشد لباس سیه بیرق صلح ما
چو وقتی رویم به منزلگه جاودانی
بیا دست گیریم از ضعیفان و پیران
که باقی نماند بهار و جوانی
بیا دوست باشیم ودشمن نباشیم
خوش آنگه کنیم با هم زندگانی